| |
|
|
|
|
| |
|
| |
 |
|
 |
|
"De beste Belgische Films en Acteurs"
"Biografie en Bibliografie"
"Films en DVD's :: online bestellen en kopen"
|
|
 |
|
 |
| | |
|
cannibal holocaust the movie,documentary film video schools,listen to the game documentary,download the game documentary for free
|
C'est arrivé près de chez vous
aka Man Bites Dog (1992)
Benoit, Ben voor intimi (waaronder de filmcrew…), is eigenlijk een hele gewone jongen, zo blijkt uit de commentaren van zijn ouders. Een vrolijke jongen, altijd lachen! Een en ander doet een beetje denken aan de jankverhalen die familie en vrienden na de arrestatie van een moordenaar ophangen: hij is eigenlijk gewoon een heel toffe peer!
Volstrekt au sérieux vertelt Ben over de fijne kneepjes van zijn vak zoals de wetenschappelijk verantwoorde berekening van de benodigde ballast, indien hij een lijk in de rivier moet dumpen. Een professional, zoveel is wel duidelijk. Ben let daarnaast op de kleintjes en bespaart daar waar mogelijk kogels uit: hartpatienten jaagt hij zodoende middels een goed getimed schokje de dood in. Net als ieder andere loonslaaf is Ben in het geheel niet bezig met het waarom van zijn acties. Hij doet wat hij moet doen, als hij geld nodig heeft (vooral alleenstaande oudjes zijn loaded volgens Ben) of gewoon, zomaar.
“Man Bites Dog” laat er geen gras over groeien en binnen een minuut zien we Ben een vrouw wurgen in de trein. En het zit de documentaire makers dit keer mee: het hevig tegenstribbelende slachtoffer biedt voldoende materiaal voor een aantal aardige shots. Behoorlijk grimmig allemaal maar een schijnbeweging van de makers. De toon van de film slaat meteen daarna namelijk volledig om en wordt wat lacherig, als Ben met de nodige flair begint te vertellen over zijn stiel. Het doel van veel bedrieglijk alledaagse scenes, die de film een onmiskenbaar authentieke uitstraling geven, is tweeledig. Ofwel een treffende illustratie van de steeds hechter wordende relatie tussen de crew en Ben (mosselen eten) ofwel een opmaat naar een volgende gewelddadige uitbarsting, die zodoende aanzienlijk aan shockvalue wint (de ijzingwekkende afsluiting van een avondje zuipen).
De makers van “Man Bites Dog” gaan consequent subtiel maar ook geniepig te werk: net als de crew worden we langzaam maar zeker ingepakt door de met een flinke dosis charisma gezegende Ben, die in monologen welbespraakt commentaar levert op onder andere de esthetische aspecten van sociale woningbouw en de geneugten van klassieke muziek. De kijker wordt vervolgens effectief en weerloos zijn nihilistische wereld ingesleurd, waar ondanks (?) de uiterlijke schone schijn een volledig geperverteerd normen en waarden stelsel geldt.
Toch bekijk je Ben’s brute uitspattingen in eerste instantie hoogstwaarschijnlijk (misschien ietwat ongemakkelijk) lachend, als extra lid van de crew als het ware. Langzaam maar zeker worden de grenzen echter meer en meer overschreden en op een gegeven moment ondergaan de filmmakers de fatale maar tegelijk onvermijdelijke metamorfose, van onafhankelijke observant tot actief handelende medeplichtige. De kijker wordt zodoende gedwongen eveneens een keuze te maken, en vraagt zich intussen steeds vaker af: hoever wil ik hierin meegaan en is dit nog wel om te lachen? Qua onderliggende thematiek sluit “Man Bites Dog” enigszins aan bij een klassieker uit het genre en wel “Cannibal Holocaust”. De laatste leverde harde kritiek op de hypocriete werkwijze van de reality-documentaire-makers, deze film richt zijn pijlen ook op de kijker zelf.
Die is evenzogoed “schuldig” aan het steeds verder verleggen van de grenzen. Hoever mag (commercieel verantwoordde en dus vaak in scene gezette) reality gaan, wat wil de kijker nu werkelijk zien…? Niets en niemand ontziende reporters zijn bereid zeer ver te gaan maar handelen altijd wel volgens het principe “U vraagt, wij draaien”, de behoefte creëert in dit geval immers het aanbod.
“Man Bites Dog” kan simpelweg bekeken worden als inktzwarte komedie maar zet -indien gewenst– ook nog aan tot enig nadenken, geen verkeerde combinatie. Het no-budget studentenproject uit Belgie heeft daarnaast een verrassend volwassen uitstraling, voornamelijk dankzij het krachtige acteerwerk van Benoit Poelvoorde. Terecht bekroond (Cannes) denken wij en en passant vragen oproepend die veertien jaar na dato niets aan actualiteit hebben ingeboet. Integendeel zelfs…
|
| |
|
|
|
|
