| |
 |
|
 |
|
"De beste Belgische Films en Acteurs"
"Biografie en Bibliografie"
"Films en DVD's :: online bestellen en kopen"
|
|
 |
|
 |
| | |
|
NI POUR NI CONTRE,BIEN AU CONTRAIRE,BARNIE ET SES PETITES CONTRARIETES,ABSOLUMENT FABULEUX,TOUT LE PLAISIR EST POUR MOI,L'ENFER,NOUVEAUTE,LAISSONS LUCIE FAIRE
|
Marie Gillain (geboren in 1975), actrice
Marie Gillain, geboren in Luik op 18 juni 1975, begon haar carrière als toneelspeelster bij een amateurgezelschap. Opgemerkt door regisseur Gérard Lauzier, debuteerde ze in 1991 als filmactrice aan de zijde van Gérard Depardieu in “Mon père, ce héros”. Haar vertolking leverde haar een César-nominatie op voor beste jonge actrice en zij werd zeer snel beschouwd als een van de meest beloftevolle actrices van haar generatie. In 1995 keerde ze terug naar het toneel voor meer dan 150 opvoeringen van “Het dagboek van Anne Frank” waarvoor ze een nominatie kreeg voor de Molières. Sindsdien heeft ze meerdere films gedraaid met regisseurs als Bertrand Tavernier, Gabriel Aghion, Ettore Scola, Philippe de Broca, de gebroeders Taviani en Gérard Lauzier.
Marie Gillain begint op 14-jarige leeftijd te spelen bij de amateurtoneelgroep Vivier, waarmee ze in 1990 deelneemt aan een tournee in Quebec. Ze is nog geen 16 als ze auditie doet voor “L'amant” van Jean-Jacques Annaud. Ze wordt opgemerkt door Gérard Lauzier die haar uitkiest om de dochter van Gérard Depardieu te spelen in de film “Mon père, ce héros”. Haar vertolking in deze film levert haar direct een nominatie op voor de César van beste jonge actrice. In 1993 krijgt ze voor haar rol in “Marie” van Marian Handwerker de prijs van het jonge publiek in Italië en de prijs voor de beste vertolking op het Festival van Parijs. In “L'appât” van Bertrand Tavernier, een film gebaseerd op een dramatisch fait-divers, speelt ze een jonge vrouw die zozeer door geld wordt aangetrokken dat ze zonder het te beseffen overgaat tot misdaden. De film wint de Gouden Beer in Berlijn en Marie Gillain krijgt de Prix Georges de Beauragand en de Prix Romi Schneider evenals een nieuwe nominatie voor de Césars.
Nieuwe films met de grootste Franse filmacteurs volgen elkaar op voor de jonge actrice : “Les affinités électives” met Isabelle Huppert en Jean-Hugues Anglade in 1996; “Un air si pur” met Fabrice Luchini en André Dussolier, en “Le bossu” met Daniel Auteuil in 1997; “Le dernier harem” in 1999; “Le dîner” en “Laissons Lucie faire” in 2000; “Barnie et ses petites contrariétés” met Nathalie Baye en Fabrice Luchini, en “Absolument fabuleux” met Josiane Balasko en Nathalie Baye in 2001. Ondanks dit hectische draairitme vindt Marie Gillain de tijd om naar haar eerste liefde, het toneel, terug te keren voor het stuk “Het dagboek van Anne Frank”, een rol waarvoor ze een nominatie krijgt voor de Molières.
Wanneer ze niet voor de camera's of op de planken staat, treedt Marie Gillain op met “L'orchestre à la portée des enfants”, een organisatie van "Jeunesses musicales" in Luik en Brussel, in samenwerking met het filharmonisch orkest van Luik. Zij is dan de vertelster die uitleg geeft bij muziekstukken als “La boîte à joujoux”, “Babar” of “Peter en de Wolf”. Dit initiatief kent een groot succes bij de Belgische jongeren.
|
| |
|
|
