De plot draait rond een Bosnische patrouille die zich in een dichte mist naar de frontlijn begeeft om daar aflossing te geven aan de soldaten. Wanneer het ochtend wordt en de mist optrekt, bevindt de patrouille zich echter een aantal meter te ver, midden in het niemandsland tussen de Bosnische en Servische frontlijn. Eén soldaat, Chiki, weet levend in een loopgracht te duiken midden in het niemandsland.
Nino, een onervaren Servische soldaat, wordt er van zijn kant op uitgestuurd om de loopgracht te onderzoeken maar wordt door Chiki overmeesterd. De Serviër heeft ondertussen echter een voor dood aangenomen lichaam bovenop een mijn gelegd. Wordt het lijk verwijderd, dan ontploft de mijn. Dan blijkt de dode evenwel niet dood te zijn en het probleem wordt enkel groter.
De drie mannen bevinden zich in een absurde situatie, waarin ze als vijanden op elkaar zijn aangewezen, maar dat is slechts het begin van de film. Tanovic laat van daar uit de situatie escaleren met de tussenkomst van blauwhelmen die machteloos moeten toekijken, en van de pers die zo haar eigen agenda heeft. Op die manier maakt hij een film die niet alleen de zinloosheid van de oorlog benadrukt, maar ook andere morele en ethische vragen, die vaak bij een oorlogsfilm achterwege blijven.
|
